Het uur van de waarheid voor Palestina?

 In deze weblog over de oorlog tussen Palestina en Israël is eerder gewezen op de grote betekenis van de grond. Wie de grond heeft graaft haar macht op, kun je zeggen.

            Dit thema wordt komende tijd belangrijker dan ooit. Het Internationaal Gerechtshof van de Verenigde Naties heeft vergaande uitspraken gedaan over het verbod grondgebieden in te pikken die door louter geweld verkregen zijn. En dat lijkt precies de kern te zijn waar Israël mee bezig is. Het geweld dat over Gaza en andere gebieden is uitgestort ruimt hun bewoners op kille manier op en vernietigt de bestaande infrastructuur. Het gaat om nietsontziende vernietiging, zelden of nooit eerder zó vertoond in de geschiedenis.

           De wijze waarop Israël opereert legt niet alleen totale agressie tegenover de Palestijnen bloot, ook volkeren elders staat een barre ethiek te wachten, bestaan er nog morele grenzen in oorlogen en ander geweld? Niet als annexaties en ander grof geweld de koers gaan bepalen. Het Gerechtshof bepaalt een totaal andere koers. Onteigeningen moeten teruggedraaid en de kosten worden vergoed. Precies het omgekeerde van wat Israël doet.d

 Daarom is het van enorme waarde, ook voor de Nederlandse politiek, dat de beslissing van het Internationaal Gerechtshof veel verder strekt dan Palestina! Palestina als positief voorbeeld, het zou toch niet waar zijn? Het volk van Palestina heeft als elke andere gemeenschap alle recht op zelfbeschikking én op de grond die haar al zolang toekomt. De grond om te wonen, te werken, en zijn cultuur en akkerbouw verder te ontwikkelen.

 Ontstaat nu een nieuw principe, dat leidt tot onderdrukking vanuit het omgekeerde perspectief? Misschien lijkt of is dat wel zo, en is dat principe alleen kansrijk als zo gauw mogelijk werkelijk getracht wordt bruggen te slaan. Het te verwerken leed is groot en diep ingedrongen in de haarvaten van de jarenlang beoefende slechte verhoudingen. Alleen realistische visies en moed kunnen hier een echte positieve rol van betekenis spelen. Om menswaardigheid te redden, niets meer, niets minder.

 

 Stop de oorlogen

 

 

 

 

 

 

Grond en grondpolitiek - Israël

 Grond en grondpolitiek  - Discussie

 Een week geleden was ik met een korte blog bezig, die inging op de grondpolitiek binnen de strijdende partijen in Israël, met name om de rol van Israël. Dat artikel is nog niet af, maar publiceer ik nu bij deze wel in de blog. Er zijn nieuwe gegevens bekend, die verbijsterend zijn, gepubliceerd in de Volkskrant van 19 juni.

De oorlog heeft de helft, 40%, van de landbouwgrond vernietigd. Dat verdient alle aandacht, het betreft een belangrijke eerste, absolute levensvoorwaarde van en voor heel Gaza. Onderstaand stukje wil hier de aandacht op vestigen, ook al is het nog niet helemaal af. Het is ook van belang te discussiëren over de noodzaak garant te staan voor de levensbehoeften van de burger, in tijden van, spanningen en oorlog. Bovendien zal na het stoppen van de strijd ‘veroverde’ grond en productieve goederen teruggegeven moeten worden. Taken voor de Verenigde Naties én nationale en lokale overheden. Voor een leefbare en vrije toekomst.

 De grond waarop je staat

 Klaarblijkelijk wist Netanyahu al van de oorlog toen die begon. Alles klaargezet? Het was geen humanitair begin, het was eerder een imperialistische strijd om de grond, en de productieve, vruchtbare en ook de bewoonbare ruimte.

 Grondveroveringen zijn gelijk een verovering van de macht, dat leren sommige (oude) zionistische waarheden al. Stukje bij beetje, na elke oorlog weer, een deel van de verovering behouden. Tot je alles overheerst.

 Zo rol je het land op, als een vloerkleed voor een bulldozer die het land en macht en middelen bijeen schrapen. Maar dat land is bewoond, kan daar niets mee worden gedaan? Jazeker, kraak de families die er wonen. Deze louter cynische houding met duizenden doden als gevolg is in Israël voortgevloeid uit de richtlijnen van Netanyahu.

 Tal van doden, vrouwen, kinderen, hulpverleners, artsen, alles en iedereen moet wijken. De herhaalde vragen naar recht kunnen de enige oplossingen bieden waarnaar wordt gesmacht. Laat Israël volledig de schade betalen en veroordeel de militairen, regering, enzovoort. Boycot Israël totdat een Palestijnse staat opgericht is en goed werkt.

 Israëls grondpolitiek produceert verontschuldigingen voor veel orlogvuren. Deze vorm van barbarij moet teruggedrongen worden onder leiding van de VN.Tegen bombardementen en redt elke persoon. Ontwapen het Israëlisch leger. Voorlopige macht onder de VN, die intussen moet werken aan echte oplossingen.

Stop de oorlogen!!

Oude politiek versus frisse vormen van actie?

 

Houdt Groningen schoon en leefbaar, voor altijd

Eindelijk is de Groninger gaskraan definitief dicht. Wat heet ‘definitief’? Maar de tranen van de staatssecretaris heeft ieder kunnen zien. Ze waren echt, toch? Betekent dit dat de half vergeten periode van voor het gas nog bestaat, óf dat onder het gasregiem politiek vooruitgang geboekt is, afgezien van alle nog te herstellen huizen en fabrieken? Waar was Groningen politiek op weg naar toe en is die weg onderbroken? Moeilijk te zeggen, je kunt niet zomaar de toestand van nu vergelijken met die van het verleden. Ook niet met een soort automatisch ‘voortschrijdend verleden.’

            Toch zijn er historische vergelijkingsmomenten genoeg, en hoef je niets klakkeloos over te nemen. Je kunt wel bewust vergelijken en dit onderbouwen met het nodige empirische materiaal. Dat laatste is een moeilijke opgave door de grote verscheidenheid aan historische visies na de ‘val van het communisme’ en de strijd tussen verschillende standpunten.

Het valt te proberen. Je kunt bijvoorbeeld eens verkiezingsmateriaal lezen en ijken aan vergelijkbare punten, met heldere toetsingsnormen. Hier bestaat een mooi voorbeeld voor in een goed verzorgde brochure, uitgegeven door de CPN-District Groningen in 1981. Met hierin veel argumenten, maar met als contrast toch een slecht verkiezingsresultaat, zowel lokaal als landelijk. De Communistische partij zou spoedig opgeheven worden, opgaan in de PSP e.a. tot GroenLinks, maar ook in kleinere socialistische groepen, zoals spelend met een voorbode-rol voor de SP als snelgroeiende massapartij. Ook ontstond de NCPN.

            Het district Groningen van de toen nog bestaande CPN was landelijk ingebed, maar ook in flinke mate autonoom. Het CPN districts-materiaal was zelf geschreven, maar werd inhoudelijk vervolgens waarschijnlijk centraal vastgesteld door landelijk actieve partijkaders.

            Om een beeld te schetsen van visies van CPN-district Groningen zal ik hieronder vijf (samenhangende) probleemvelden benoemen, met kort het standpunt van de voormalige CPN hierover. Niet meer dan een impressie. Aan het slot een uiterst summiere overall-impressie en een duiding van de betekenis van een en ander. De voornaamste bron hier is bovengenoemde brochure.

            Gas (p. 7). De CPN kon zich in de brochure van 1981 nog niet richten op de problematiek van de aardbevingen. Want deze problematiek kwam in feite pas vanaf 1989 en na de aardbevingen bij Huizinge en bij Zeerijp bovenaan de politieke agenda te staan. Maar rondom het gas is veel meer aan de hand, zoals de wegvloeiende groffe winsten van de concerns die het gas exploreren en naar ‘Den Haag’. Den Haag laat de winsten wegvloeien ten koste van de arbeidersklasse. De CPN geeft de daartegenover een pleidooi voor solidaire samenwerking met andere landen, vooral in de derde wereld, om een solidaire politiek en voldoende werk te bevorderen. Het gas is daarom een politiek vraagstuk en dat moet hardop gezegd worden.

Werk en Werkgelegenheid. (p. 4). De brochure verwijst naar een nationaal alternatief plan waarmee 50.00 nieuwe arbeidsplaatsen kunnen worden geschapen en ruimte wordt gemaakt voor arbeidstijdverkorting.

             Wonen en woonlasten (p. 8). Een oeroud thema dat in het midden van de belangstelling staat. Nadruk op acties in buurten en wijken, en op bestrijding van werkloosheid en armoede. Ter onderbouwing worden cijfers gegeven.

Leefbaarheid van Stad en Platteland (p. 10). Vanuit verschillende invalshoeken wordt de versterking van Stad en Platteland genoemd. Zoals de acties tegen de lozing van radioactief afval, en daarnaast actie voor behoud van een ongerepte Waddenzee, Dollard en Lauwersmeer.

            Militarisering (p. 13.) en diverse sociale thema’s. De folder laat 20 pagina’s lang tal van politieke actiepunten zien. Ook op het gebied van de zorg, de sociale voorzieningen in buurten en wijken. Duidelijk wordt dat dit geen abstract verhaal op afstand is, maar de CPN actief is in de vele buurten van de stad en in de dorpskernen. Ook de emancipatorische ontwikkeling van de vrouw krijgt aandacht, en diverse actiestrijdpunten voor onderwijs en jongeren.

            Conclusies. Deze folder duidt veel punten aan die in 1981 actueel waren, maar ook nu (helaas) direct herkenbaar zijn. Sociale steun, en materiële en immateriële zorg zijn nodig en worden in de politiek direct herkend. Veel actuele kernvragen van toen zijn die van vandaag, al krijgen vragen over milieu en biodiversiteit nog weinig aandacht.

            Is het te gewaagd te stellen: de lokale politiek stagneerde in Groningen door het gas? Niet alleen door de kosten van de hersteloperaties en de politieke strijd er omheen. Heel het politiek denken verschraalde door de eenzijdige – maar terechte! – aandacht daarvoor. In die zin is de verkiezingsbrochure van één partij nog heel actueel. Alle aandacht logisch op de hot issues, ook zó moet je kijken naar wat er verloren ging de afgelopen (ca.) 20 jaar. Concreet was er in de landelijke politiek te weinig aandacht voor actuele thema’s op het gebied van huisvesting, zorg, onderwijs, emancipatie en vredespolitiek. Over dat laatste is op zich al een verdere studie wenselijk.

            Wat is dan nodig? Aan de slag dus. ‘Links inhalen!’ Voor een politiek die verloren gegane aandacht én middelen herstelt. Ouder materiaal blijkt vaak juiste prioriteiten te bevatten, ook al is een nieuwe Fré Meis er nog niet bij gevonden. Het zijn immers resultaten van veel eerdere beraadslagen en acties. Uit de algemene conclusie blijkt ook dat er veel studie en discussie nodig is. De situatie in Groningen vraagt om alertheid voor een nieuw herstel van wat misschien verouderd leek, actuele aandacht voor de politiek in een brede zin van het woord. Aandacht voor de samenhang der dingen, lokaal voor algemeen en een algemene aandacht op concrete thema’s als die van huisvesting, zorg en veel meer. De CPN-brochure verwijst naar niet minder dan ca. 40 thema’s, heel concreet. Daarvanuit is het ook nodig de algemene lijnen te blijven zien.

        Voor wat meer ‘Marx’ in de Groninger politiek is heel veel te zeggen. Maar let op. Laat je dan niet de hele ‘sector’ van de sociale media buiten beschouwing? En de nu veel bredere verwerkingen van de maatschappelijke en biologische transities? Inderdaad de hier gevraagde reconstructies vormen een deel van ‘het probleem’ of probleemstellingen. Maar wel een belangrijke, historische opzet binnen een groot geheel, met toekomst. Of gaan we alleen maar over tot de orde van de dag? Dat werkt nergens goed, als je verder kijkt naar de langere historische lijnen.

            Analyses en reducties van theorie, geschiedenis, uitwisselingen van wat we hadden, enzovoorts, ze kunnen de theorie niet verdringen of overbodig maken. Maar ze kunnen wel helpen hoofd- en bijzaken te onderscheiden. Dat zou wel eens een bijproduct kunnen zijn waar we in een bepaald stadium van de geschiedenis net op zaten te wachten.

 

 Stop alle Oorlogen!!